image

آموزشگاه موسیقی آوای ایرج

آواز یعنی آوا و نغمه ای که از جان برآید. نه آوای متعلق به هر جان ؛ بلکه جان تزیین به معرفت . معرفتی که سرچشمه زلال انسانیت است ، و هر چه معرفت بیشتر ، آوا و نغمه اش عمیق تر. این است که آواز از هر جا ، با هر زبان و هر صدا که خوانده شود بر دل گوش نشیند و بر گوش دل ماندگار شود.

آوازی که نشان دهنده ارزشهاست ، ماندگار است .

آوا یا موسیقی هر سرزمین را نماد ارتباط مردمان آن سرزمین با معشوق دانند ، وموسیقی ایرانی نیز از این روند بیرون نیست.

آوا و موسیقی ایران به نوعی سرمنشا موسیقی جهان ،نمونه بارزی از موسیقی معرفتی است ؛ موسیقی که خود را در خود عمیق میکند و ثمره آن خودشناسیست .

در اصل هر کس که عادت گوش سپردن به نداهای واقعی درون خود را دارد ، نمی تواند مجذوب نغمات این موسیقی نشود .

زیرا نغمات ایرانی ارتباط مستقیم با پهنه های انسانی و سیرو سلوک در عرفان دارد و یا به تعبیری کنار زدن پرده از رخ معشوق واقعیست .

این است که ارتباط عمیق با این موسیقی به بینشی راستین نیازمند است . بینشی که در مقامات عرفان وآرامش زاده از عشق شکل گرفته باشد.

 موسیقی ایران را  میتوان از دو دیدگاه راوی و مخاطب مورد ارزیابی قرار داد  :

کسی که راوی این موسیقیست ،قبل از مهارت در این فن باید دارای روحی موصول و وجودی پاک باشد ، تا بتواند آن طور که سزاوار است وصول خویش رابرای مخاطب خود به تصویر کشد . در اصل مجری این موسیقی باید عارف باشد .

مخاطب نیز در ارتباط عمیق با این موسیقی  چشمه های الهی درونی خود را میگشاید .

پس جای دارد که راویان در پر باری هر چه بیشتر این موسیقی بکوشند و مخاطبان گوش خود را برای نیوشیدن این نغمه های جان افزا ادب کنند.

                                                                                                                                                                              علی معزى